روزه از مهم‌ترين فرايض فرعى اسلامى پس از نماز روزه است كه بر همگى مكلفان به‌جز در بعضى از حالات واجب است . در [ قرآن كريم ] از روزه به‌لفظ « صيام » تعبير شده است و نه صوم ، صوم به‌معنى نگهبانى است ، ولى « صيام » نگهبانى دو جانبه‌ى هم‌آهنگ است ، و اين نگهبانى از طرف مكلف نگهدارى زبان است از حرام و نگهبانى شكم و عورت است از هر دوى حلال و حرام ، و نتيجه‌ى اين نگهبانى از طرف روزه اين است كه انسان را از بدىها به‌اندازه‌ى نگهبانيشان نسبت به آن پرهيز مىدهد چنان‌كه در آيه‌ى صيام است كه « يا أيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيامُ كَما كُتِبَ عَلَىالَّذينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ » ( سوره‌ى بقره ، آيه‌ى 183 ) « اى مؤمنان بر شما نوشته شد « صيام » چنان‌كه نوشته شده بود بر گذشتگان شما شايد پرهيز كنيد » و هدف نهايى و اصلى روزه كه خود پرهيز از شهوات ويژه‌اى در حال روزه است در عين حال پرهيزى وسيع‌تر و عميق‌تر نسبت به‌كل شهوات حرام ديگر هم در تمامى احوال مىباشد . روزه داراى دو بعد ظاهرى و باطنى است ، كه ظاهرىاش راهى براى روزه‌ى باطنى است ، و باطنيش تقواى بيشتر ظاهرى و باطنى را عهده‌دار است . روزه در فقه اكبر روزه‌ى تمامى قوا و اعضا است ، كه جان و دل ، عقل و انديشه ،